1. De kweek van tonijn breidt zich snel uit

Het aantal gekweekte Atlantische blauwvintonijnen is tussen 2003 en 2024 bijna 20 keer zo groot geworden. In 2003 werden er ongeveer 55.700 gevangen tonijnen gekweekt. In 2024 was dat aantal gestegen tot wel een miljoen.
In 2006 waren er wereldwijd 13 kwekerijen met een vergunning. In 2026 zijn dat er 123.
De kweek is afhankelijk van gevangen tonijn. Dit verhoogt de druk op wilde populaties. De vangsten van wilde Atlantische blauwvintonijn waren in 2024 29% groter dan in 2008, vlak voordat ze als bedreigd werden geclassificeerd om hun aantallen te beschermen.

2. Tonijnkweek ondermijnt de voedselzekerheid

Eén gekweekte tonijn heeft tot 3.000 kilo aan wild gevangen vis als voer nodig. Dat is het equivalent van ongeveer 33.000 sardines of 166.000 ansjovissen. Dit schaadt het leven in zee.
Een deel van de vis die als voer wordt gebruikt, is afkomstig van kwetsbare kustgemeenschappen die voor hun voedsel en levensonderhoud afhankelijk zijn van deze vissen.
De Europese Unie en nationale overheden hebben de afgelopen decennia meer dan € 64,9 miljoen aan publieke financiële steun besteed aan de kweek van Atlantische blauwvintonijn.

3. Vangst en kweek zorgen voor ernstig dierenleed

Atlantische blauwvintonijn is een migrerend, snelzwemmend wild dier dat continu moet zwemmen om te kunnen ademen. Deze eigenschappen maken opsluiting in kweeksystemen inherent schadelijk voor de dieren.
Opgesloten in zeekooien lijden ze onder stress, verwondingen en hoge sterftecijfers.
De huidige slachtmethoden geven aanleiding tot ernstige zorgen over het dierenwelzijn, waaronder gemiste schoten en verstikking.

Aquacultuur bedreigt de Atlantische blauwvintonijn