In 1999 publiceerde CIWF de film 'Some Lie Dying', een schokkend relaas over de lijdensweg van miljoenen dieren dwars door Europa. Na het zien van deze film beloofden de landbouwministers van de EU de naleving van de regels voor veetransporten beter te gaan controleren en meer landbouwministers dan ooit tevoren schaarden zich achter de CIWF-eis om een maximumduur van acht uur voor alle veetransporten in te stellen. Helaas is dat nog steeds niet gebeurd. CIWF blijft daarom actie voeren tegen de lange afstandstransporten van levende landbouwdieren. CIWF onderzoekers zullen ook blijven filmen om het leed dat de dieren nog steeds wordt aangedaan te onthullen.

Schapen in de haven van Bari.

Downloaden

Hier beneden volgt de volledige tekst van de film. Je kunt korte fragmenten uit de film downloaden door op de links in de tekst te klikken. Je kunt ook de hele film downloaden. De film is Engelstalig en duurt ca. 16 minuten.
KLIK HIER OM 'SOME LIE DYING' DOWN TE LOADEN. [9.320 KB]

SOME LIE DYING

een film van Compassion in World Farming

Elk jaar worden miljoenen schapen, varkens en runderen dwars door Europa vervoerd. Vaak zijn de dieren meer dan 40 uur onderweg. Onderzoekers van Compassion in World Farming en Animals Angels volgden daarom de veewagens, om te zien wat er in de praktijk terechtkomt van de Europese regels ter bescherming van dieren tijdens transport.

Groot Brittannië exporteert elk jaar méér dan een miljoen schapen. Veel van deze dieren worden na een stop in Nederland of België na 24 uur opnieuw geëxporteerd naar slachthuizen in Italië, Griekenland of Spanje.
We volgden deze schapen meer dan 2000 kilometer, van België naar Zuid Italië. De totale reistijd vanuit Groot Brittannië bedroeg zeker méér dan 40 uur.
Eerder al filmden we in Italië hoe de schapen die we volgden geslacht werden. We zagen hoe dieren aan hun poten naar binnen getrokken werden voordat ze verdoofd werden. [132 KB]

Grote aantallen schapen uit Engeland, Spanje en Frankrijk komen samen in de Italiaanse havenstad Bari, waar vandaan ze verscheept worden naar Griekse slachthuizen.
Eén maal zagen we in Bari twee vrachtwagens met Britse en Franse schapen, die 48 uur stonden te wachten op een boot naar Griekenland. Al die tijd bleven de dieren in de brandende zon, zonder water opgesloten in de auto. Ze snakten naar frisse lucht. [135 KB]
Na twee dagen was de situatie hopeloos. [233 KB] Na herhaaldelijk aandringen door onze onderzoekers beslisten de Italiaanse autoriteiten uiteindelijk dat de dieren uitgeladen moesten worden. Voor veel dieren was het echter al te laat. Onze onderzoekers, die hielpen bij het uitladen, zagen dat veel dieren al dood, of bijna dood waren.

De volgende dagen stierven nog meer dieren. Volgens het officiële Italiaanse rapport overleefden uiteindelijk 115 Britse lammeren en 45 Franse schapen deze rampreis niet.

Ook varkens worden in groten getale vervoerd. In de meeste Europese landen worden fokzeugen apart gehouden tussen stalen stangen, in een ruimte die zo krap is dat de dieren zich niet eens kunnen omdraaien. Gelukkig heeft Nederland besloten deze 'individuele huisvesting' te verbieden, maar Nederlandse zeugen kunnen over de grens wel in zo'n krap hok terechtkomen.
Nederland exporteert ongeveer 6 miljoen levende varkens per jaar. Meer dan een miljoen varkens worden naar Italië en Spanje gebracht om daar geslacht of afgemest te worden.

Duizenden runderen worden jaarlijks van Ierland en Duitsland naar Italië en Spanje vervoerd, en van Frankrijk naar Griekenland. Jonge kalveren komen van Ierland, via Frankrijk naar mesterijen in Nederland. Hier worden ze opgesloten in krappe hokken,
of in de beruchte 'kalverkist'.

Gedurende het laden en lossen worden dieren vaak ruw behandeld. Dieren worden vaak geslagen om ze in beweging te krijgen. De behandeling van dit kalf is volstrekt onaanvaardbaar. [159 KB]

Elk jaar worden meer dan 100.000 slachtpaarden van Oost-Europa naar de Europese Unie gebracht. Meestal is de bestemming Italië. Onderzoekers van Animals Angels volgden deze paarden vanuit Litouwen. Via Polen bereiken ze de Tsjechische overslagplaats Zebrzydowice. Dan vervolgen ze hun reis via Tsjechië, Slowakije en Hongarije. Eenmaal in Hongarije zijn de paarden vaak uitgeput en gewond. En toch zijn ze pas op de helft van hun lange reis naar het Italiaanse slachthuis.
Dit paard zit met zijn hoef klem tussen de ventilatiespleten van de vrachtwagen. [84 KB] Uiteindelijk wordt het uit zijn lijden verlost. Daarna wordt de hoef afgehakt. Tenslotte wordt het dode dier uit de truck gegooid. Een nieuw slachtoffer van de wrede paardenhandel.

Ook ezels worden van Roemenië naar Italiaanse slachthuizen gebracht. Sommigen sterven halverwege. Deze ezels kunnen maar met moeite de steile helling beklimmen.

We keren terug naar de Litouwse paarden. Via Slovenië bereiken ze na 46 uur Italië. Hier worden ze gelost. Omdat het zondag is, is er geen veearts beschikbaar. De volgende dag gaat de reis verder, dwars door Italië. Het is nu de vierde nacht van de lange reis.
Via de haven van Piombino gaan ze per boot naar Sardinië. Daarna, opnieuw per veewagen, dwars over het eiland naar Cagliari. Daar worden ze geslacht. Alles bij elkaar was de reis van Litouwen naar Sardinië 2500 kilometer lang. Ze duurde 95 uur.

We zagen al hoe Britse schapen lijden tijdens het transport naar Griekenland. Daar wacht de overlevende dieren een vreselijk lot: de dood in een Grieks slachthuis. Het lukte ons in drie Griekse slachthuizen te filmen. [220 KB] Twee deden geen enkele poging de dieren vóór de slacht te verdoven. Hun kelen werden bij vol bewustzijn doorgesneden. Daarna bloedden de dieren dood. Het derde slachthuis verdoofde de dieren wel, maar deed dat zó onbekwaam dat sommige weer bij bewustzijn kwamen voordat hun keel werd doorgesneden.

Elk jaar worden duizenden Britse schapen naar Frankrijk gebracht waar ze in de open lucht geslacht worden tijdens het jaarlijkse Eid-el-Kabir festival. De keel van het dier op de achtergrond is al doorgesneden. Toch leeft het dier nog. De schapen worden vastgehouden en hun keel wordt bij vol bewustzijn doorgesneden.
In de Europese Unie is het verboden dieren in de open lucht te slachten.

Elk jaar worden grote aantallen runderen van de Europese Unie naar het Midden Oosten uitgevoerd. In dit Libanese slachthuis treffen we een Ierse stier aan.
Omdat de veewagen niet voorzien is van een helling valt het dier uit de auto. Zijn voorpoot is vastgebonden, zodat het boven een afvoer komt te hangen, waardoor het bloed na de slacht weg kan stromen.
De Europese Unie subsidieert de export naar derde landen, om zo te voorkomen dat het vlees op de Europese vleesberg terechtkomt.

In het Midden Oosten is het niet gebruikelijk dieren te verdoven. Deze Duitse stier wordt bij vol bewustzijn geslacht. [322 KB] Je kunt horen hoe het dier probeert te ademen.

CIWF dankt Animal Angels voor het mogen gebruiken van de beelden van ezels en paarden op deze pagina.