In 2000 schokte CIWF de Europese landbouwministers én het publiek met de film 'Some Lie Dying', waarin te zien is hoe groot het dierenleed is dat veroorzaakt wordt door verre veetransporten. Twee jaar later, in 2002, gingen onderzoekers van CIWF en de Duitse organisatie 'Animals Angels' opnieuw op weg om te zien of de algehele verontwaardiging inmiddels geleid heeft tot minder dierenleed. Het onthutsende resultaat is te zien in de nieuwe film 'De lijdensweg vervolgd' die CIWF op 1 juli 2003 in Brussel presenteerde.

Opnieuw volgden de onderzoekers volgeladen veewagens die meer dan 80 uur onderweg waren. Weer filmden ze hoe dieren bij het in- en uitladen ruw behandeld werden en ook nu legden ze vast hoe sommige dieren het transport niet overleefden. De nieuwe film toont eens temeer aan dat de Europese regels voor veetransporten niet alleen slecht zijn, maar dat ze ook stelselmatig worden overtreden!

Uitgeputte schapen

Script

DE LIJDENSWEG VERVOLGD
Een film van Compassion in World Farming en Animals Angels

Transport van levend vee over lange afstanden is een ware lijdensweg. Onze eerdere films die dit lieten zien, hebben Europa geschokt, maar heeft dit ook geleid tot verbeteringen onderweg? Om dat te onderzoeken gingen onze cameramensen opnieuw op pad. Hun beelden zijn opnieuw onthutsend: nog steeds worden zeer veel dieren over grote afstanden dwars door Europa vervoerd.

Dit schaap overleeft het transport niet.

Een schrijnend voorbeeld is de export van schapen van Spanje naar slachthuizen in Griekenland. Deze reizen kunnen wel 80 uur, of langer, duren. De schapen vertrekken uit de omgeving van Burgos. Dwars door Zuid Frankrijk gaan ze naar Zuid-Italië, waar ze uiteindelijk aankomen in de haven van Bari. Ook dieren uit Nederland, Frankrijk en Groot Brittannië worden via Bari naar Griekenland getransporteerd.
Soms worden ze uitgeladen voor een korte rustpauze. Veel dieren zijn dan al ziek, of gewond. Na een korte pauze worden de wagens weer volgeladen. De laadruimte is erg laag. Gewoonlijk zijn de wagens overvol:
Zó vol zelfs dat de poten van de dieren vaak klem zitten en door de ventilatiesleuven naar buiten hangen. Alle pogingen om de poot van dit schaap in de wagen terug te duwen mislukken. Uiteindelijk wordt het arme dier uit de wagen gesleurd. Nu sterft het, of misschien is het al dood.
Dan worden de dieren naar de haven van Bari gebracht en op de boot naar Griekenland geladen. De zeereis duurt 14 uur.
Veel dieren zijn nu erg uitgeput. Ze lijden door de duur van de reis, de brandende hitte, de overvolle wagen en door gebrek aan water. Uiteindelijk komen de dieren aan in Griekenland. Opnieuw gaan ze de weg op, dit maal negen uur lang. Wanneer ze uitgeladen worden, zien we dat sommige dieren kreupel zijn. Veel dieren zijn uitgeput. Andere zijn ziek of gewond. Sommige hebben de lange reis niet overleefd.
Nog een belangrijke route: elk jaar exporteert Ierland meer dan 100.000 runderen naar Spanje en Italië, waar deze dieren worden afgemest. Soms worden de runderen in overvolle boten van Ierland naar Bilbao in Spanje gestuurd. De overtocht duurt 50 tot 60 uur.
Dan begint voor deze Ierse runderen een lange reis, dwars door Spanje. Uiteindelijk komen ze aan op hun bestemming.
In Ierland graasden deze runderen in groene weiden. Hier in Spanje leven ze dicht op elkaar op een dor terrein. In Ierland kregen ze natuurlijk voedsel of aten ze gras. Maar hier worden ze intensief gevoed met een onnatuurlijk dieet van granen, dat de spijsvertering kan verstoren en andere, pijnlijke gezondheidsptoblemen kan veroorzaken.
Het komt vaak voor dat de dieren bij het laden en lossen ruw behandeld worden. Hier worden varkens uitgeladen bij een Spaans slachthuis. Dit dier is ernstig gewond. Het kan nauwelijks lopen. Het krijgt een trap om in beweging te komen. Ook dit varken kan niet lopen. Zo’n ruwe behandeling is volkomen onaanvaardbaar.
Dit zagen we in Portugal: in deze overvolle wagen is geen plaats voor deze jonge stier. Daarom probeer men hem in de kleine bak tussen de wielen te proppen.
Het kost veel moeite om het dier er in te krijgen. Maar uiteindelijk lukt het.
Dan gaat de klep dicht. Het dier zit opgesloten in een donkere bak, zonder frisse lucht. Na protesten van onze onderzoekers wordt de stier bevrijd en op een andere wagen gezet.
Elk jaar exporteren Wit-Rusland, Litouwen, Polen en Roemenië meer dan 100.000 paarden voor de slacht naar Italië. In het ergste geval duren deze transporten langer dan 90 uur.
Tijdens deze lange reizen vallen veel paarden neer als gevolg van verwondingen of uitputting.
Dit jonge paard wordt getrapt door zijn reisgenoten. Halverwege worden ze uitgeladen voor een korte rustpauze.
Ook worden elk jaar ongeveer 200.000 jonge kalveren vervoerd van Polen naar Italië. Wij volgden deze jonge kalveren van Zebrzydowice in Polen op hun lange reis naar Italië. Via Tsjechië en Slowakije bereiken de dieren de Hongaarse grens. Hier zijn de kalveren al afgemat.
Via Hongarije en Slovenië komen de kalveren uiteindelijk aan in Italië. Na een rustpauze bij de grens worden ze naar een boerderij bij Verona gebracht, waar ze afgemest worden voor hun vlees. Volgens wetenschappelijk onderzoek moet het transport van jonge kalveren zo kort mogelijk zijn. Deze kalveren werden echter langer dan 20 uur vervoerd over meer dan 1000 kilometer.
Elk jaar worden 250.000 runderen levend vervoerd vanuit Europa (vooral vanuit Ierland, Duitsland en Frankrijk) naar het Midden Oosten en naar Noord Afrika.
Animals Angels slaagde er in te filmen hoe runderen uit Duitsland, Spanje en Frankrijk in een Libanees slachthuis werden geslacht. Eerst wordt er een ketting om een achterpoot gedaan. Dan wordt het dier naar de slachtplaats gesleept.
Zo’n zwaar dier lijdt veel pijn wanneer het ondersteboven aan een poot wordt opgehangen.
Het mes wordt geslepen. Dan wordt het hoofd achterover gehouden en de keel blootgelegd met dit metalen gereedschap. Het dier wordt voor de slacht niet verdoofd. Terwijl het bij vol bewustzijn is, wordt de keel doorgesneden. Het geluid komt van het dier dat probeert adem te halen.
Het is een schandaal dat de export van levend vee naar landen buiten de Europese Unie zwaar wordt gesubsidieerd. Weliswaar zegt de Europese Commissie nu een einde te maken aan de subsidies voor de export van slachtvee, maar juist voor Egypte en Libanon maakt zij een uitzondering. Omdat Libanon de belangrijkste bestemming is voor runderen vanuit de EU, is de maatregel in de praktijk zonder betekenis.
De Europese Unie moet nu kiezen voor verandering. Ze moet dieren niet langer beschouwen als goederen, waarvan het leed kan worden verwaarloosd als er winst te behalen valt. In plaats daarvan moet Europa kiezen voor een andere politiek, waarbij dieren zo dicht mogelijk bij de boerderij waar ze leven, geslacht worden.

CIWF dankt Animal Angels voor het mogen gebruiken van hun beelden op deze pagina.