Waarom voeren we actie voor kalfjes?
Wat gebeurt er met jonge kalfjes?
Hoe leven vleeskalveren in Nederland?
Maar er is toch al veel verbeterd?
Wat moet er dan veranderen?
Hoeveel vleeskalveren zijn er in Nederland?
Komen al die kalveren uit Nederland?
Is transport goed of slecht voor de kalveren?
Wat moet er verbeterd worden aan de transporten?
Hoe kan ik de kalfjes helpen?

Kalverkist: verboden na een campagne van Compassion in World Farming!

Waarom voeren we actie voor kalfjes?

Jaarlijks worden in Nederland en in Europa honderdduizenden heel jonge kalfjes vervoerd, soms over grote afstanden. Daarna worden ze in kale hokken vetgemest voor hun vlees. Verre reizen en kale hokken zijn slecht voor het welzijn van deze kwetsbare, jonge dieren. De komende jaren worden de Europese regels voor het vervoer van dieren en voor het houden van kalveren herzien. Die kans, om de dieren een beter leven te geven, mogen we niet voorbij laten gaan!

Wat gebeurt er met jonge kalfjes?

In de melkveehouderij worden jonge kalfjes binnen enkele dagen na de geboorte bij de moederkoe weggehaald, zodat de boer de koe kan melken en hij de melk kan verkopen. Vrouwelijke kalfjes blijven op de boerderij. Zij worden later ook melkkoe. Mannelijke kalfjes geven geen melk en zijn daarom 'nutteloos' voor de melkveehouder. In sommige landen worden deze dieren daarom soms zelfs direct gedood. In Nederland worden ze op een apart bedrijf vetgemest voor hun vlees. Daarom heten deze dieren: vleeskalveren.

Groepshuisvesting: De kalveren staan in kale hokken in een grote stal.

Hoe leven vleeskalveren in Nederland?

De dieren zijn tegenwoordig (sinds 2004) gehuisvest in groepen, maar dat klinkt mooier dan het is. De kalfjes komen niet buiten. Ze staan met zes of meer dieren in een hok van enkele vierkante meters. Per dier is (afhankelijk van het gewicht) een oppervlakte van 1,5 tot 1,8 m2 beschikbaar. In het kale hok valt voor de dieren niets te beleven. De harde vloer is van hout of beton en er zitten spleten in om de mest af te voeren. Daardoor is de vloer vaak glad. Er is geen stro om op te liggen. Kalfjes die jonger zijn dan twee maanden worden in deze groepshokken bovendien van elkaar gescheiden door stalen hekken. Ze kunnen dan niet eens vrij door het hok bewegen. Omdat de kalveren geen melk meer bij hun moeder kunnen drinken krijgen ze elke dag kunstmelk uit een emmer. Als ze wat ouder zijn krijgen ze ook wat ruwvoer. Na zo'n zes maanden worden de kalfjes geslacht.

Kalfjes die jonger zijn dan twee maanden staan apart, tussen stalen stangen.

Maar er is toch al veel verbeterd?

Inderdaad! Vroeger werden jonge kalfjes hun hele leven lang opgesloten in een krap houten hok, waarin ze zich niet eens om konden draaien: de beruchte 'kalverkist'. De dieren kregen geen ruwvoer, waardoor ze aan bloedarmoede leden. Dankzij een campagne van Compassion in World Farming is de kalverkist sinds 2007 in de EU verboden en zijn er voorschriften voor de voeding. Die gaan echter niet ver genoeg om van een diervriendelijke houderij te kunnen spreken. Daarom is het nu tijd voor verdere verbeteringen!

Wat moet er dan veranderen?

Compassion in World Farming wil met de nieuwe campagne bereiken dat:
- kalfjes die jonger zijn dan twee maanden niet meer apart mogen worden gezet;
- alle kalfjes stro en beter voeding (meer ruwvoer) krijgen;
- er een eind komt aan lange-afstandstransporten van jonge kalveren.

Hoeveel vleeskalveren zijn er in Nederland?

Er zijn in Nederland meer dan 800.000 vleeskalveren. Elk jaar worden er ongeveer 1,35 miljoen kalveren geslacht.

Komen al die kalveren uit Nederland?

Nee, in Nederland worden niet genoeg kalfjes geboren om alle stallen voor vleeskalveren te vullen. Daarom importeert Nederland jonge kalfjes uit het buitenland: in 2007 bijna 725.000 dieren. Meer dan 300.000 kalfjes werden zelfs van heel ver gehaald: uit landen als Litouwen, Polen en Ierland.

Is het transport goed of slecht voor de kalveren?

Jonge kalfjes zijn nog heel kwetsbaar. Ze kunnen bijvoorbeeld slecht tegen de grote temperatuurverschillen die tijdens een ver transport op kunnen treden. Toch worden kalfjes van nog maar een paar weken oud over grote afstanden vervoerd. Ze staan dan dicht op elkaar in een volle veewagen, waardoor ze bijvoorbeeld niet kunnen liggen. Tijdens het transport is er wel water voor de kalfjes, maar daar zijn deze jonge dieren nog niet aan gewend. Ze zijn ook nog niet gewend aan de metalen nippels te drinken, als ze die in de volle veewagens al kunnen bereiken. Het bijeenbrengen van jonge kalfjes van verschillende boerderijen zorgt bovendien voor stress en vergroot de kans op het overbrengen van ziektes. Wanneer kalfjes na een lang transport in Nederland zijn aangekomen zijn "intensieve veterinaire zorg en het gebruik van medicijnen noodzakelijk om een hoge uitval te voorkomen", aldus landbouwminister Verburg. Met andere woorden: zonder controle door een veearts en zonder medicijnen veroorzaken verre transporten de vroegtijdige dood van veel kalveren!

Wat moet er verbeterd worden aan de transporten?

Jonge kalfjes zijn zo kwetsbaar dat deze dieren niet vervoerd zouden moeten worden. Compassion in World Farming vindt dat dieren op, of zo dicht mogelijk bij, de boerderij waar ze geboren worden moeten opgroeien en worden geslacht. Nu mogen dieren nog kris-kras door Europa worden vervoerd. Compassion in World Farming voert al jaren actie voor het invoeren van een maximumduur van 8 uur voor alle diertransporten, of het nou gaat om dieren die direct na de reis geslacht worden, of om dieren die verder worden vetgemest.

Hoe kan ik de kalfjes helpen?

Doe mee aan de campagne van Compassion in World Farming!